Het is nu ongeveer een dikke week geleden dat ik ‘s morgens terug met deze fantastische dame in de keuken voor Dragone sta en dat wil zeggen dat ik dagelijks heel veel potentiële bloggerechten in elkaar draai, maar veel te opgedraaid/in the mood ben tijdens het koken om daar een deftige foto van te kunnen nemen.

Of soms zijn er ook dingen die je gewoon niet kan fotograferen. Dingen die een tweede bestemmingen krijgen, zoals de extra kom verse tzatziki die toch niet nodig was…en waar je met een beetje geduld een hele lekkere vulling voor courgettes in de oven mee maakt. Of gewoon al het komkommersap dat je opvangt tijdens het uitlekken voor de tzatziki en waar je een frisse dressing mee maakt.

Kijk sie, het gebrek aan meerdere foto’s compenseer ik dus graag met een driedubbel veggierecept.

Voor elk van deze geldt in onze keuken 1 gouden regel: de zaadlijsten moeter er met een lepel uit, want…da lapt oep! (vertaling: daar geniet je de hele dag van na)

Komkommerrecepten

verse tzatziki (4P)

1 potje griekse yoghurt (ong.250g) - 1 komkommer - zeste van 1 citroen - voor de echte liefhebbers:een half teentje geplette en fijngeraspte look - peper, zout - verse (of gedroogde) oregano

snuifje geduld - kaasdoek - fijne zeef

Haal de zaadlijsten uit de komkommer en rasp die laatste fijn (met de hand of in een foodprocessor). Meng dit met een koffielepel zout (meeste lekt er uit) en wat citroenzeste en schep over in een fijne zeef. Zet deze op een kom om het vocht op te vangen en laat ongeveer een half uur uitlekken. Druk met een eetlepel op de komkommer om het laatste water eruit te krijgen en meng met de overige ingrediënten. Hou het komkommersap opzij voor de dressing.

courgettebootjes (4p)

4 courgettes – tzatziki – ricotta – feta – verse munt – verse platte peterselie – peper – zout – geraspte kaas

Meng verse tzatziki met 1 potje ricotta los en verkuimel er 1 blok (standaardverpakking) feta in en een beetje verse munt en platte peterselie. lepel dit “beslag” in de courgettes, die je net zoals een komkommer hebt uitgehold en strooi er nog wat geraspte kaas over voor een lekker korstje. Bak ong 25 min op 180C tot de courgettes gaar zijn

komkommerdressing

opgevangen sap van 1 komkommer – 10 el olijfolie van goede kwaliteit – 2 el witte wijnazijn – zeste + sap van 1 citroen – peper – zout…goed mengen

Dan zijn er een paar dingen die me troosten:

• Heel veel peperkoek met nog meer mascarpone erop.

• Mijn oorbellen die vandaag toevallig assortie met het kleedje zijn.

• En ook pasta. Met veel veel veel…doe maar mascarpone… en een kerstomaatje als alibi. Nota bene ook heel lekker als semi-fastfood op niet-balende dagen.

Linguine met mascarpone en kerstomaatjes (4P of minder met veel honger)

 500g pasta

200g mascarpone – je ziet hem niet op de pasta, maar de smaken en smeuïg zijn doet hij wel

500g kerstomaatjes om gezond te zijn

5 ansjovis op olie

een handje kappertjes, zeste van 1 biocitroen

peper, zout, 1 bussel verse basilicum (steeltjes en blaadjes)

olijfolie

1 sjalotje, fijngesneden

Stoof het sjalotje aan in beetje olijfolie en laat de ansjovisfilets ook in de olie smelten. Kruid af met peper. Voeg dan de kerstomaatjes, basilicumsteeltjes en de kappertjes toe.

Kook ondertussen de linguine net gaar, giet ze af en hou een beetje van het pastawater bij. Voeg de linguine toe aan de saus, zet terug op het vuur.

Meng de mascarpone samen met een beetje van het pastawater onder de pasta en laat mooi smelten. Op het vuur gaart de pasta nog een beetje verder in de saus. Kruid af met zout en peper en meng je basilicumblaadjes en citroenzeste eronder.

De meest muzische ochtendwekker kan je live te horen krijgen in Istanbul, bijvoorbeeld vanuit een gastvrije woonkamer; vanuit een doorgelegen slaapfauteuil die lijkt te zweven tussen waslijnen en de geur van geroosterd vlees en vis.

De stem van een muezzin op enkele meters van je raam in plaats van hanen of kerkklokken of politiesirenes…qua afwisseling is het op z’n minst charmant. Je wordt van alle 4 heel vroeg van wakker, met dat verschil dat je 2 van de 4 vanuit je bed/slaapfauteuil kan bekogelen met hetgene eerst in handen komt en de andere 2 niet. Aan jullie zelf om uit te maken welke 2 ik bedoel.

De ene geven ze een ochtendhumeur, de andere maken ze net iets vrolijker omdat ze tenminste 1 vertrouwd punt in je dag gooien. Troost je: ze geven allemaal aan dat het tijd voor koffie is – türk kahvesi - straf en voor 1 keer (willen of niet) met een lepel suiker.

Recept Türk kahvesi

Turkse koffie wordt op een speciale manier in een cezve voorbereid en duurt op zich maar 5 min. Als je geen cevze hebt, dan lukt een klein steelpannetje even goed. Zowel de cevze als de koffie vind je op de Zuidmarkt in Brussel of in eender welke Turkse supermarkt in België.

1 kopje koud water

1 eetlepel Turkse koffie

2 klontjes suiker (1 klontje is naar Belgische normen al genoeg)

Een Turks koffiepotje (cezve) of steelpannetje

Doe de suiker, het koud water en de koffie in het koffiepotje en roer door elkaar.

Zet dit op je kookplaat en roer tijdens het opwarmen steeds verder.

Wanneer de koffie gaat schuimen, haal je het schuim met een lepel eraf en doe je dit nu al in het koffiekopje.

Wanneer de koffie effectief begint te koken, dan neem je die meteen van het vuur en giet je dit langzaam in het kopje met schuim.

Het werd mij in 1 klap duidelijk waar ik mijn huidige franke teut vandaan haal. Doet er dus niet toe hoeveel jaar je later nog op AN-getinte schoolbanken hebt versleten: pleintjeshangen laat duidelijk z’n verbale sporen na. Nostalgisch stapte ik ‘s namiddags thuis met knalrood hoofd de keuken in, volgeladen met zakken van de Euro One Supermarket (lees: Marrokaan op de hoek die zondag open is) en flanste ineen wat ik toen, zoals de meeste kinderen, het allerliefst at. Pasta, met veel balletjes en met nog meer kaas. Conclusie: ik krijg nog even veel borden leeg, maar slaag er alleen niet meer in om met die volle maag terug naar buiten te hossen en nog 2 uur verder te sjotten.

Pasta met (voet)ballen en tomatensaus (voor 4 P)

1 witte selder - 2 ajuinen - 10 rijpe trostomaten in stukjes (als je geen rijpe tomaten vindt, dan neem je beter tomaat uit blik) - 1 el tomatenconcentraat - 1 teentje look - gedroogde oregano, laurier, eventueel peterseliesteeltjes (als je die nog over hebt)

300g gemengd gehakt - 1 eitje - 1 el chapelure

peper, zout

geraspte kaas

Was en snij alle groenten fijn. Stoof de fijngesneden ui, look en selder ong. een half uur zacht en traag aan in een klontje boter en voeg de laurier, oregano en peterseliesteeltjes toe. Als deze groenten mooi zacht zijn, kan je de tomaten en de eetlepel concentraat toevoegen en 15 min zachtjes laten sudderen. Druk deze groentensaus daarna door een fijne zeef – zo wordt ze mooi zacht. Kruid af met peper en zout.

Meng het gehakt met het eitje en chapelure, maak de balletjes en bak ze kort  in een pan aan zodat ze een mooi korstje hebben. Leg ze dan in de saus en laat ze rustig verder garen.

Kook de orzo of andere pasta en serveer met de saus, balletjes en de geraspte kaas die je wil.

Maar met mij moet je ‘s middags niet naar een koud buffet gaan waar brood en veel dingen om op dat brood te stapelen staan.

Want toegegeven, het is nogal raar wanneer iemand de ene minuut een miniscuul fijn taartje dresseert en de volgende minuut een stuk brood met hummus en 20 condimenten even elegant als de toren van Pisa construeert. Of om diezelfde persoon te zien aanvallen op een taco die werd omgetoverd tot een Big Mac onder de vegetarische boterhammen.

Maar gelukkig willen de meesten toch nog met mij aan tafel zitten, want het went hoor. En aangezien ik kan smossen en stapelen met heel veel smaak, werkt het vaak aanstekelijk ook.

Van die stapelkunst wil ik al langer iets delen met jullie, maar het is helaas eenmaal zo dat lekkere dips en crèmes als hummus, frijoles negros, baba ganoush, of guacamole meestal mooier en eleganter klinken dan dat ze eruit zien.

Tot plots het boterhamlot meezit. Op een zondag waarop je denkt rustig in je zetel te ploffen, maar in plaats daarvan op je fietszadel* geduwd wordt en 8 uur later doorbakken, dorstig en hongerig terug in je huis strompelt…juist dan tover je een fotogenieke stapel tevoorschijn. Een die nog redelijk bescheiden is en toevallig ook heel lekker.

*We onthouden van dit kortgeschetste fietstochtscenario best ook dat spontane beslissingen misschien niet altijd de ideale zijn. Zeker niet voor iemand die op zonnige dagen de deur niet verlaat zonder een factor 50 in elke mogelijke broekzak.

Green Big Bo: Guacamole met komkommersalsa

1 Marokkaans plat brood of een ander bouwfundament

1/2 komkommer

1 rijpe avocado

1 limoen

1 bosje koriander – steeltjes en blaadjes apart (of platte peterselie voor wie geen koriander lust)

peper, zout

geroosterde sesamzaadjes

extra vierge olijfolie (of een andere olie voor sla)

1 citroen

een blender

Begin met de komkommersalsa: snij de komkommer door en verwijder de zaadlijsten – hou deze bij voor je guacamole. Snij de komkommer zelf in fijne reepjes. Meng naar smaak met olijfolie, citroensap, een handvol verse korianderblaadjes, peper, zout en geroosterde sesamzaadjes.

Zet opzij in de koelkast en begin aan de guacamole. Haal het vruchtvlees uit je avocado en doe in de blender of in een kom. In het eerste geval druk je op een knopje, in het tweede werk je met een vork.

Voeg het sap van 1 limoen, je komkommerrestje, de fijngehakte steeltjes en de rest blaadjes van je koriander, peper en zout toe en blend tot je een mooie creme hebt.

Stapel op je fundamenten en smos er op los.

Je weet wel:

Day-o, day-ay-ay-o

Daylight come and he wan’ go home

Work all night on a drink a’rum
Stack banana till thee morning come

Daylight come and he wan’ go home

Come, Mr. Tally Mon*, tally me banana

Daylight come and he wan’ go home

(Harry Belafonte – 1956)

Mr. Tally Mon? …Een tallyman is iemand die de oogst van de plukkers op de plantages telt en opschrijft. Niet dat mijn Caraïbisch Engels zo geweldig is, maar een jaar of 2 geleden was ik een tally-woman en turfde de kilo’s blauwe bessen in Nieuw-Zeeland. Wat hebben we geleerd?

1. Voor veel Europese rondtrekkende studenten in de plantages is het verschil tussen een blauwe bes en bakstenen nihil – zolang de oogstmanden maar gewicht dragen.

2. Mensen van op Fiji, de Solomon- en Vanuatu-eilanden maken er elke dag een picknick en sangfestijn van en zijn de warmste mensen die ik ooit heb ontmoet.

3. De plukkers uit Vietnam en Korea hebben in hun vingertoppen ingebouwde turbodiesels en slagen erin om op 3 maanden tijd een jaarinkomen samen te plukken – zonder stenen.

Maar dat herinner ik me nu pas – vanmorgen was ik nog niet wakker genoeg voor plantages zelf. De enige reden waarom ik aan bananen dacht was waarschijnlijk de half geplette banaan in de handtas naast mijn bed, die ik gisterenavond laat dommerwijze daar had neergegooid.

Mijn neus was mijn bewustzijn vanmorgen dus voor. En daar komen best nog lekkere dingen uit voort. Zoals deze fluffige (hele luchtige) bananenmuffins. Deze zijn bijna niet gesuikerd tijdens het bakken. En omdat ze zo luchtig zijn…zijn ze ideaal om na het bakken lekkere ahornsiroop op te slurpen.

Recept voor hele luchtige bananenmuffins

Rooster en hak op voorhand een flinke handvol pecannoten en verwarm je oven voor op 180C. Neem een muffinplaat en ze de papieren vormpjes al in de vakjes. Zet ook je ahornsiroop al op tafel om over 3 kwartiertjes te kunnen aanvallen. Voor het beslag heb je dit nodig:

4 el olijfolie

1 el rietsuiker

4 middelgrote rijpe bananen

3 medium bio eieren

Doe al deze ingrediënten in de blender en mix glad. Meng daarna de volgende 3 ingrediënten in een mengkom:

200g bloem

1 theelepel bakpoeder

1/2 theelepel bicarbonaat

Neem een spatel en meng de “natte” ingrediënten onder de droge; roer net zolang tot alles gemengd is. Lepel het beslag in de muffinvormpjes, druk er stevig wat gehakte en geroosterde pecannoten op en bak 30 tot 35 min op 180C. Haal de muffins uit het muffinblik en zet op een rooster. Prik erin en giet er ahornsiroop over. Sticky but yummy!

Maar met veel witte papiertjes en zwarte letters, mails, bestellingen en afspraken bezig zijn heeft duidelijk effect op mijn onderbewustzijn. Dat is mij onlangs duidelijk geworden via signalen op het bord. Want daar sta je dan in de keuken en voor je het weet stroom uit je vingertoppen iets voort dat gilt:

Hier ben ik dan! Je ontbijt voor vandaag) En ik ben zwart op wit!

Het is mijn chocoladebrood dat spreekt.

recept voor 1 chocoladebrood

300g stevige witte bloem (dus bijvoorbeeld bloem voor wit brood)
140ml water (of melk)
10g ongezoet cacaopoeder
7g gedroogde gist
7g zout, een snuifje suiker en een klontje boter
75g gehakte donkere chocolade

Meng de bloem samen met het cacaopoeder, de suiker en het zout in een mengkom of in de kom van je keukenrobot. Verwarm het water een beetje tot het lauw is en los de gist hierin op. Voeg het water aan de bloem toe en begin te kneden. Voeg na het water de boter ook toe en kneed nu minstens 10 minuten door tot je een mooi soepel en elastisch deeg hebt. Wanneer het nog een beetje droog aanvoelt, kan je wat water toevoegen.

Wanneer je een mooi soepel deeg hebt, dan voeg je de stukjes chocolade toe tot ze allemaal in het deeg opgenomen zijn.

Laat 2 u rijzen op kamertemperatuur of zet het deeg een nacht in de koelkast. Dek je kom wel af met plastic folie of een vochtige handdoek.

Kneed het deeg dan terug door en laat weer rijzen op kamertemperatuur tot het deeg in volume verdubbeld is.

Verwarm je oven dan op hetelucht tot 180 graden (statisch tot 200) en bak ongeveer 45 minuten.

Voor alle duidelijkheid: het brood op zich is niet zoet. Het is heel lekker met verse kaas en honing erop, of sinaasappelconfituur.

Ik ga heel eerlijk zijn, ik heb nog nooit zo gevloekt op het schrijven van een tekst. En de reden daarvoor is simpel: op het moment dat mijn brein data en sfeerbeelden had moeten registreren tijdens de kooksessie met Lut de Clercq en het Vooruit-keukenteam (allemaal op de foto), zei datzelfde brein me dat zowel “data als sfeerbeeld” de boom in konden. Brein in kwestie was op dat moment (de hele dag eigenlijk) veel te druk bezig was met signalen van mijn smaakpapillen te registeren. Ik verklaar: het eten was te lekker.

Dus ik dacht, na toch wel ettelijke uren op mijn scherm te staren, ik zet alles samengevat in de titel, geef toe dat mijn brein steken laat vallen en dan kan ik van (ver)slag gaan:

Restaurant Vooruit

(ja dit is een link)

In 1913 is niet alleen het octrooi op de ritssluiting een feit, maar het is tegelijkertijd het jaar van een grote staking voor het algemeen kiesrecht, het is het jaar van de Gentse wereldtentoonstelling en bovenal: het is de opening van het Feestlokaal van Vooruit. Een jubileum!

En ter ere van dit jubileum duikt het vaste keukenteam (Gerlinde, Wim en Silvia) van de Vooruit met Lut de Clercq, Michael Vrijmoed, restaurant Avalon en de dames van Alle Dagen Honger de keukens van het vroegere volksrestaurant op de eerste verdieping in, om gerechten uit de beginjaren in een nieuw jasje te steken!

Over welke oude gerechten heb ik het? Wel, het onafhankelijk centrum Vooruit dat wij vandaag kennen, was vroeger eerst het cultureel bastion (feestlokaal) van de socialistische beweging voor de arbeiders. De arbeiders kregen destijds meteen een café en restaurant om van hun indrukken met de grote K te kunnen bekomen en smakten bij hun koude triomfpint van onder andere

koude rostbeaf met eenen goeien pickels of beafstuk met frites. Mossels, een gansch of half kieken met sla en mayo eventueel voorafgegaan door een vermicellisoep of seizoensgebonden ook wel poriesoep en stevige boterhammen waar het beleg je van omverknalt.

Kortom, 1 blik op de menukaarten van die periode in het volksrestaurant en ik besluit: eten zonder tierlantijn. Eerlijk, bekend, smaakvol, warm, lokaal en bovenal familiaal. Wacht eens…is dit niet waar we momenteel in alle kookboeken van dromen?

Om dat te zien en te proeven stapte ik op een koude 11 maart vanuit de natte Gentse sneeuw met mijn nieuwsgierige en bevroren koksneus de warme Vooruitkeuken binnen. Daar hing ik samen met het oplettende keukenteam Gerlinde, Silvia en hun keukenprins Wim boven de potten van Lut de Clercq.

Vers, recht voor de raap en elk gerecht verrast; Lut drukte haar eigen verwarmende Backstage Kitchen-stempel op de menukaarten van toen en leerde die dag haar no-nonsense gerechten aan het Vooruitteam aan. Met nadruk op regionale producten smakten we van onder andere een pompoenlasagne, boterhammen met rauwmelkse geitenkaas uit de streek van Lochristi, met geuzetoets en garnaaltjes erop, of van een stevige parmentier met bloedworst en savooi, een tortilla, een tartaar van rode biet en mosselen met gedroogde ham. De keuken rook vaak naar heerlijke vlierbloesemsiroop en als u vanaf 1 mei gaat eten, hou dan zeker nog een gaatje voor een sappige amandelcake met Earl Grey om je vingers van af te likken.

En denk dan bij al dit lekkere eten een frisse Triomfpint of gewoon een jat koffie en bovenal een goed humeur en ik concludeer: dit moet vastgelegd worden voor het nageslacht. Dus voor zij die in de toekomst een Vooruit 200-jaar op poten zetten en culinaire inspiratie zoeken: geen nood, Jan Van Achter den Toog heeft elke millimeter van de gerechten onder zijn lens genomen.

Belangrijke links voor het programma tijdens het feestjaar:

Vooruitsite: het vooruitgebouw wordt 100  

De feest-site

Alle info over het restaurant, vanaf 1 mei met Feestkaart

Waarom spookt nu net dat in mijn hoofd? Waarschijnlijk omdat ik de avond voordien nog dacht “ik moet morgen mijn ananas dringend opeten”. Zo simpel is dat. Maar dankzij Rupert wou ik dan weer die ananas niet opeten zonder kokosnootsmaak erbij te denken. Ik propte de Pina Colada zonder rum en met kokosmelk met rietje  in een cakeje en waande mij tijdens mijn ontbijt en de eerste zonnestralen toch een mini-minibeetje op Puerto Rico. Danku Rupert, I escaped.

En voor jullie de meest foute (lekkere) cakejes uit mijn bakrepertoire.

Pina Colada Cakes (6 stuks in muffinvormpjes)

150g fijne bloem & 1 theelepel bakpoeder (+/- 5g) (of neem zelfrijzende bloem)

50g kokosrasp

100g boter

150g rietsuiker

2 eieren

50ml kokosmelk of Malibu (kokoslikeur) als er geen kindjes mee-eten (raad welke ik gekozen heb)

200g verse ananas, in kleine stukjes

Verwarm de oven voor op 170 graden.

Klop de rietsuiker en de boter samen in een kom mooi glad en schuimig. Voeg daaraan de eidooiers toe.

Als de eidooers opgenomen zijn, giet je de kokosmelk of Malibu erbij.

Meng dan de stukjes ananas eronder.

Meng de bloem, het bakpoeder en de kokosrasp samen en meng onder de rest.

Klop je eiwitten met een snuifje suiker op (niet te stevig) en spatel voorzichtig onder het beslag.

Doe het beslag in muffinvormpjes en bak gedurende 25 tot 30 minuten. Wanneer je met een mes prikt en er geen deeg aankleeft, dan zijn ze klaar.

Strooi er wat extra kokosrasp over als ze nog warm zijn.

Eten konijnen geen wortels? ja, misschien wel, maar wortels zijn lekkerder met een gestoofd ajuintje. En daar waren die konijnen het mee eens als ik het me goed herinner. Niet dat ik 23 jaar later dagdagelijks aan wortels en ajuinen denk, of toch niet elke dag, maar in mijn nieuwe werkomgeving vindt er regelmatig een workshop snijtechnieken plaats. Tijdens de laatste workshop was ik zo verbaasd over hoeveel originele en vingergevaarlijke alternatieve snijwijzen mensen voor een ajuin kunnen uitvinden, dat er toch een blogpost in mij begon te dagen.

Want combineer deze alternatieve snijmethoden met vlijmscherpe koksmessen die voor zo’n cursus ter beschikking zijn en die mensen voor het eerst in handen hebben en concludeer… dat mijn EHBO-cursus zeer regelmatig van pas komt.

Nu, omdat het motto “beter voorkomen dan genezen” mij nauw aan het hart ligt, speciaal voor u met een simpel patattenmes in beeld: het eenvoudig snijden en snipperen van een ajuin. Tadaaaaaah!

Kuis de ajuin, maar laat de wortel eraan. De wortel houdt de hele ajuin samen voor u tijdens het snijden.

Snij de ajuin dan in 2, net in het midden van de wortel, zodat je twee helften hebt die onderaan nog vasthangen.

Maak nu in de lengte inkepingen (nep-schijfjes) tot een halve centimeter van de wortel.

Snij dan nog eens loodrecht door de inkepingen, maar hou ook weer de wortel heel.  Als je nu langs boven snijdt heb je automatisch kleine stukjes.

Fonsje woont blijkbaar al van voor mijn intrek op ons terras en hij heeft deze winter voor een alter ego gekozen – namelijk Fonsje Fishstick:

Fonsje heeft heel de winter onder een dikke laag ijs of sneeuw gelegen. Bovendien zonder eten. Hij bewoog niet meer (zelf-defensie heet dat?) en was door de vorige medebewoner dood verklaard. But Fonsje survived. Uit het niets doemde hij op en voor mij was het duidelijk dat deze goudvis de meest geëngageerde vis was die ik ooit had gekend. Hij wou een statement maken; Fonsje wou ons vertellen dat fishsticks ook gevoelens hebben!

Hij, mijn oranje rainbow warrior, is in zijn missie geslaagd. Ik zou geen fishstick meer kunnen eten, want in elk gouden staafje schuilt een potentieel dapper Fonsje.

Ik herhaal: Doktor Falafel op de Naschmarkt in Wenen. Mijn favoriet europawijd binnen zijn vakgebied en bovendien zeer duidelijk met geconventioneerd tarief. Drie euro voor een dürum gevuld met yoghurthummus, tomatendip, falafels, geroosterde aubergine, sla, raddichio en als je lief lacht nog wat extra groentjes. Het water loopt me in de mond als ik eraan terugdenk. Dr.’s falafelrecept achterhalen (de beignets zelf dus) staat nog op mijn lijstje, maar voorlopig hou ik het bij deze versie met sesam, die tussen of zonder dürum een lekkere snack is.

Ingrediënten voor 20 stuks

250g gedroogde kikkererwten
1 kleine rode ui, fijn gesneden
1 teentje look
een handvol gehakte platte peterselie, idem voor verse koriander
een beetje cayennepeper, gemalen komijn en gedroogde koriander (roosteren en malen)
een halve theelepel bakpoeder
3 eetlepels water
1 eetlepel bloem
zonnebloem olie om te frituren
sesamzaad en grof zout om erover te strooien of om in te rollen voor het frituren

dipsaus: lopende yoghurt, gerookt paprikapoeder, zout, peper en citroenzeste

Doe de kikkererwten in een grote kom, zet ze ruim onder water en laat ze een nachtje weken. Giet ze af en spoel ze goed na.
Doe daarna de (rauwe) kikkererwten in een food processor en mix tot je de consistentie van chapeluur hebt – niet langer dan nodig want dan krijg je een papje. Mix beter portie per portie dan alles in 1 keer.

Voeg de versneden rode ui, look, verse kruiden, de andere specerijen, bloem, bakpoeder en water toe en mix tot alles gemengd is. Deze bereiding kan je trouwens perfect een 4-tal dagen in de koelkast bewaren vooraleer je de falafel rolt en frituurt.

Verwarm een friteuse voor op 180˚C of, indien je geen friteuse hebt, vul een hele diepe pan met zware bodem met zonnebloemolie en verwarm de olie tot 180˚C. Let hier dan wel heel HEEL goed op, want brandwonden zijn ook niet mijn favoriete hoofdstuk van de EHBO-cursus.

Rol de falafel door de sesam en leg ze voorzichtig in de friteuse (of in de pan met hete olie).

Frituur ze ongeveer 4 minuten, tot ze mooi goudbruin en krokant zijn langs. Doe ze dan in een vergiet en leg op keukenpapier.

Maak tenslotte een hele makkelijke dipsaus van volle yoghurt, gerookt paprikapoeder en citroenzeste. Kruid af met peper en zout en strooi er eventueel wat verse kruiden over.

Ovenschotels aan de kant, gratinkazen achteraan in de frigo! Het is MAART en dus in avant-premiere lenteslaatjestijd! Af en toe moet je je ogen al dichtknijpen tegen de zon en ook al is ze er niet vaak, inbeelden helpt.

Zingen helpt ook, maar niet bij iedereen. Zowel dit pre-lenteslaatje als dit lied zijn gebonden aan keukentijd vorig jaar, waarin ik graag schlagers kweelde over zon en die zon dan in je hart te laten. Gedeeltelijk was dit de schuld van een klasgenoot die tijdens opleidingsuren op hotelschool hetzelfde lied door de keukens kweelde. Een oorworm. In ieder geval, ik werd er vrolijk en wakker van. En ik werd nog vrolijker van het feit dat keukenomstaanders buiten schooluren toch redelijk lang geloofden dat ik een ware schlagerfan was. Maar aan alles komt een einde; op een dag val je door de mand en moet je zo’n dingen op een bepaalde manier goedmaken.

Hoe? Door geen zon maar wel kleur op een bord te brengen. Met verse bietjes, wortel, met dille en een frisse dressing. Ik hoor u roepen: heeft die nu geen paar post geleden gezegd dat ze geen bieten lust? Absoluut! Maar de dressing is zoetzuur en de worteltjes maken alles goed.

recept rode biet-wortelsalade

voor 4 personen

3 kleine verse rode bietjes

3 wortels (van de bussel)

een busseltje dille

dressing:

3 el olijfolie

grof zout, peper

1 citroen: zeste en sap

2 eetlepels suiker

geroosterde en gemalen venkelzaadjes

Rasp de wortelen en bietjes en doe ze in een kom. Hak de dille fijn en meng die onder de groenten. Klop alle ingrediënten van de dressing onder elkaar en giet over de salade. Meng goed en laat enkele uurtjes trekken in de koelkast.

]]> http://foodbeforebrains.com/2013/03/03/lente-in-avant-premiere-de-schlagersalade/feed/ 3 51.219216 4.402882 51.219216 4.402882 frisse bietjessalade ankems wortel rode biet salade frisse bietjessalade http://foodbeforebrains.com/2013/02/23/amandelcake-met-goei-boter/ http://foodbeforebrains.com/2013/02/23/amandelcake-met-goei-boter/#comments Sat, 23 Feb 2013 06:00:04 +0000 FoodbeforeBrains http://foodbeforebrains.com/?p=2239 ]]> Tijdens mijn drukke onderzoeksjaar binnen de boterkunde (door velen ook wel grofweg “personeel in de patisserie” genoemd) had ik gaandeweg ontdekt dat

• er veel lekkere dingen in het leven zijn,
• dat die lekkere dingen nog beter zijn met boter en
• dat hetzelfde, maar dan met hoeveboter, de vorige twee vaststellingen teniet doet. Gewoon lekker is daar als geen woord meer voor.

Maar hoe dat precies kwam, dat kon ik alleen maar raden. Het werd tijd om oog in oog met de bron en maker van mijn grote liefde te gaan staan.

Hier terlande hebben we nog enkele pareltjes van hoeveboters, die met met de seizoenen mee van smaak veranderen en met veel tijd en zorg bereid worden. De meeste daarvan zitten in West-Vlaanderen en daar kregen enkele producenten dan ook een pluim met een erkenning als streekproduct.

Wat is het verschil met het vierkantje uit de supermarkt (niet dat daar iets mis mee is)? Hoeveboter verandert constant van smaak en kleur naargelang of de koeien verse groene gras kunnen eten of hooi in de winter. En nog belangrijker is of de room (roomboter) voor het karnen gecontroleerd verzuurd wordt of niet.

Maar voor ik een post op u lanceer over het hoe en wat van boter, is het misschien beter om te smaak/smaken van hoeveboter te leren kennen. En als je die al zou kennen, of er dan gewoon nog eens van te proeven. Niks beters op een zondagmorgen of -middag dan een simpele lekkere cake.

cake-foto: Thomas Van de Water

Amandeltaart met goei boter

(voor reeks de Morgen en VLAM streekproducten)

125g zachte hoeveboter
125g suiker
125g hele amandelen; gepeld of niet
3 grote eieren (splitsen)
3 eetlepels melk
snuifje zout
125g bloem
1,5 theelepels bakpoeder
een handvol amandelschilfers

Verwarm de oven voor op 200°C. Rooster de hele amandelen heel kort en hak ze in fijne stukjes. Verlaag de oven naar 165°C.

Klop de zachte boter samen met de suiker tot je een crème hebt. Meng de eidooiers er stuk per stuk onder. Doe ook de melk erbij en de gehakte amandelen. Zeef de bloem samen met het bakpoeder en spatel onder de rest. Klop de eiwitten samen met het snuifje zout op. Voeg eerst de helft toe en roer hiermee het beslag goed los, spatel de andere helft er dan voorzichtig onder. Giet het beslag in de cakevorm en druk de amandelschilfers er bovenop. Bak ongeveer 45 minuten.