Terwijl de eerste dikke sneeuwvlokken in Antwerpen neervielen, stond ik voor mijn laatste voltijds-in-dienst-zondag beneden in het bakkersatelier mijn eigen sneeuwvlokken door een bloemsuikerzeef naar beneden te strooien. De allerlaatste keer een frambozentaart in december…en dan kan ik mijn eigen menu opstellen waar er in de winter geen zomerfruit opstaat.

Ik zou hier nu over seizoensgebonden voeding, respect voor de natuur, denken aan smaak en veel meer kunnen beginnen. Maar in zinvolle verwoordingen ben ik minder goed dan in zinvol eten op een bord te brengen. Ik vertaal het dus liever voor u op een bord.

Ziet u, om 3u ‘s morgens in een bakkerstalier gaan mijn gedachten naar andere dingen uit. Dan kom ik namelijk net uit dromenland. Soms wil ik mij dan als croissant vermommen en terug in een lauwe oven gaan liggen, of beeld ik mij in dat ik een van de zovele bevroren framboosjes ben, die op dat moment door mijn handen gaan en in de pudding belanden. Een paar maanden geleden hing ik dan zogezegd nog mooi rooskleurig met een donzig pelsje in de zomerzon aan mijn struik…

…waarop er plots een grote zeef voorbij wandelt. Eerst doet die helemaal niets, kijkt een beetje rond, staart wat in de lucht. Tot die zeef mij en mijn struikgenoten in de gaten krijgt. Boem, onverwachts vult die zeef zich met niet-smeltende en ijs-ijs-ijskoude bloemsuikersneeuw en strooit ongegeneerd over de hele struik. Dat is geen zomerzon meer, maar een witte sneeuwwolk! Mijn donzig pelsje gilt onder de kou en ik kan niet anders dan redding zoeken in een warm bad vol banketbakkersroom…nog een paar stukjes pâte de fruit erop, het zanddeegbodem op het taartkarton fixeren en op de trap, naar boven in de winkel ermee.

Ik word wakker uit mijn nachtelijk ge-dagdroom en ben blij dat ik als volgende aan een appeltaart met noten en karamel kan beginnen; een toch wel geniale taart van de chef. Dat past allemaal in het winterplaatje en die ingrediënten kan ik tenminste ter plekke proeven – kwaliteitscontrole ziet u – zeker met karamelsaus is dat heel belangrijk. Liefst ook een paar keer. Je weet maar nooit.