vanillewafel

Bij het vallen van de Noorse wafels, doen de blaadjes raar

Een reactie plaatsen
bakken, recept, zoet

Waarom begin ik over Noorse wafels, wanneer dat nu eindelijk eens iets is waar we  – op dit niveau van de zeespiegel wonende- een beetje zeker van kunnen zijn dat we in de categorie topspelers zitten? Gewoon…hetzelfde beslag, maar ik bezit een ander wafelijzer. En het kan aan het vallen van de bladeren liggen, maar om de een of andere reden vroeg ik mij af waarom wafels er over heel de wereld anders uitzien, maar toch allemaal ruitjes hebben.

Dat we echte wafel-topspelers zijn kan ik als ahum…euhm…gediplomeerd woordenboeken-kenster…stellen. In zijn Klein uitleenwoordenboek (2006) weet N. van der Sijs mij te vertellen, dat de naam is afgeleid van het Duitse Wabe (honingraat) en dus door de gelijkaardige vorm daarnaar is genoemd. In 1383 is in Kortrijk al sprake van een waferyser. Dat het woord in het Nederlands nóg ouder is, blijkt echter uit het feit dat het al in 1185 is geleend door het Frans als walfre ‘gebak’, wat tegenwoordig gaufre luidt enzowel ‘gebak’ als ‘honingraat’ betekent. Ze moesten het woord wel aanpassen toen ze voor de letter w een spontane afneiging ontwikkelden. In tegenstelling tot het merendeel binnen de patisserie, was wafel kennelijk een specialiteit uit wat toen nog het Habsburgse rijk was. Daar zijn we dus zekerder van dan over de uitvinding van de frieten. Al werd voor mij daar het antwoord al gegeven in Asterix en Obelix bij de Belgen.

De Nederlandse benaming is behalve in het Frans en het Duits, nog in heel veel talen overgenomen. Ik citeer: “In 1642 is in het Zweeds wåffla aangetroffen, in het Deens en Noors kent men vaffel.” Zie je wel: hetzelfde maar een ander ijzer! “Het Fins heeft vohveli geleend uit het Zweeds. De Japanners noemden het gebak vroeger wâferu, wâheru, maar tegenwoordig gebruiken ze het Engelse leenwoord waffuru.” Ik hoor ze het ook zo uitspreken. 

Maar genoeg gelaber, of het nu juist is of niet, want wat de wafels hun wereldroem bezorgd, is de geur van gebakken boter, suiker en vanille. Volgt dus een goed basisrecept voor vanillewafels…dat ik zelf pimpte met een beetje bergamotessence, dus wees vrij om er zelf mee te spelen.

Warme vanillewafels 

ong. 15 tot 20 stuks, afhankelijk van uw ijzer

500 ml melk

2 eieren (liefst biologische)

1 vanillestok

300g bloem + 10g bakpoeder

100g suiker

5g zout

150 g gesmolten maar niet warme boter. Lauw dus, anders breng je het bakpoeder in de war.

Meng de bloem, het bakpoeder, suiker, zout en de uitgeschraapte vanille met elkaar. Roer de eieren met de melk los en voeg deze aan de bloem toe terwijl je roert. Meng dit met een klopper tot een egaal beslag en smelt ondertussen je boter. Voeg deze bij het beslag en laat minstens 1 uur rusten, zodat het beslag zich kan zetten. Of: doe alles behalve de boter in een mixer en mix glad. Voeg dan de gesmolten boter toe en laat nog even draaien. En dan ook rusten.

Verwarm je wafelijzer en bak de wafeltjes tot ze goudbruin en gaar zijn. Het allerlekkerste vind ik ze natuurlijk met…slagroom…duh… en wat fruit of zwarte bessenconfituur.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s