schorseneren

Luide Schorseneren

Een reactie plaatsen
groenten, herfst, lente, recept, reizen, vegetarisch, vergeten groenten, winter

1 september 2009, het Margarethenviertel in Wenen. In het donkere gedeelte van het kleine inkomhalletje staan we voor het eerst oog in oog met elkaar. Alma loodst me binnen in wat gedurende 1 jaar mijn nieuwe woning zal zijn. Het is een kamer op de derde verdieping van een vrij vervallen blok voor studenten, met zicht op een bejaardentehuis. Buiten mij wordt de blok alleen door Bosniërs en Serviërs bewoond. Ik als kuiken wist toen niet dat ik Alma’s 10de kamerbewoonster op 2 jaar was. De vorige 9 waren blijkbaar knettergek van haar geworden.

Ik kwam de kamer binnen en in het licht zag ik dat er tussen onze twee bedden ongeveer 2 meter plaats was; net genoeg voor een wasrek. Alma, twee koppen kleiner dan mij, driedubbel zo breed keek bezorgd vanachter haar zwaar brilmontuur. Ik keek rond, glimlachte en verschoot mij een ongeluk toen ze luidkeels begon te bulderlachen. Dat was haar manier van opluchting. En die van de rest van mijn buren.

Het komende jaar zouden mijn trommelvliezen getest worden door luide Slavische telefoongesprekken die eerder richting alarmsignalen neigden en tot het thuisfront probeerden te brullen. Zou ik in de keuken liefdeskommer en kwel te horen krijgen van Servische mannen die tijdens hun verhaal met tranen in de ogen 10 spiegeleieren naar binnen spelen, samen met hun mierzoete oploskoffies die hen erbovenop hielpen. Zou ik als een culinaire weirdo beschouwd worden, die vreemde planten mee in huis bracht en opvallend weinig kilo’s vlees op een week naar binnen speelde. Maar zou ik vooral ook een komische thuis krijgen met veel gelach en muziek. Luid welteverstaan.

Na een week was al duidelijk dat Alma en ik qua gestoordheid elkaar gevonden hadden. Alma studeerde antropologie en keek de hele nacht naar csi-series en reportages over misdadigers en gruwelijkheden. Zogezegd in functie van haar onderzoek. Een onderzoek dat duidelijk geen literaire neerslag nodig had. Ik sliep als een roosje door alle lawaai in de kamer heen. Wanneer zij dan eindelijk ging slapen, stond ik op en nam de fiets tot aan de rand van de stad, die volstond met fruit- en wijnvelden en waar je ‘s morgens in de mist verdwijnt; op 15 minuten van mijn werk.

Op een avond in november kwam ik samen met Alma thuis en we droegen elks een papieren zak. Op de hare stond het omgekeerde WC-logo; de geur vertelde me dat het de Mc Bacon was. Op de mijne stond niets. Ze vroeg me nieuwsgierig wat ik als avondeten bij had. Fier als een gieter trok ik mijn schorseneren uit de zak, die ik op een van de velden langs Wenen was gaan halen.

Ik had evengoed een ninja- of een lasersword uit de zak kunnen halen en ook in de keuken kreeg ik van de rest dezelfde blik. Aber…das ist…SCHWARZWURZEL…Geef toe, een kanon van een naam voor deze groente. Ik werd nauwgezet in de gaten gehouden.

Terwijl de meesten een pan vol vlees hadden opstaan en op het grootste vuur de gemeenschappelijke pot aardappelen borrelde, waste ik de aarde van de schorseneren af, schilde de zwarte “schors”, kookte ze op, goot ze af en stoofde ze in de boter verder gaar. Was het nu de boter of de geur van de groente zelf…aan tafel werd geklonken op een nieuwe heilige drievuldigheid: de vertrouwde lap vlees, de vertrouwde patatten en als nieuwkomer van de week: de portie schorseneren, die onder luid gesmak werd geaccepteerd.

Voor wie voor het eerst schorseneren maakt:

Ook bij ons loopt het seizoen van schorseneren ongeveer van oktober tot maart. Schorseneren kan je in water koken, in melk of in een mengeling van beide. Melk kiest men om de witte kleur te behouden en meestal ook wanneer je de klassieker “schorseneren in witte saus” maakt. De melk kan je dan namelijk voor de bechamelsaus gebruiken en dan verlies je niets aan smaak.

Water of melk…in ieder geval moet je de schorseneren eerst in water wassen tot alle zand eraf is. Moest je diezelfde dag nog ergens naartoe moeten met propere handen, doe dan wegwerphandschoenen aan. Het melksap dat vlak onder de schil van de schorseneren zit maakt bruinachtige vlekken op je handen.

Zet een kom met koud water en citroensap of azijn klaar en begin dan de schorseneren te schillen met een dunschiller. Een beetje zoals asperges. Van zodra ze geschild zijn, snij je ze in grote stukken en leg je ze in het koude water met citroen of azijn, zodat ze niet verkleuren terwijl je je melk of water aan de kook brengt.

Doe wat zout, een blaadje laurier en een takje tijm in je kookwater waar je een scheut melk aan toegevoegd hebt. Laat ze op een middelmatig vuur ongeveer een kwartiertje koken of haal ze er iets vroeger uit en bak ze verder aan in een klontje boter. Kruid af met wat peper en zout en voila, klaar om deel te worden van een heilige drievuldigheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s