In 2009 dartelde ik nog niet in keukens, stak mijn neus niet hoofdzakelijk in potten maar in boeken en zat ik tot over mijn oren in mijn thesis-leefwereld, waar alles rond Oost- en West-Duitsland, humor en verhaal draaide. In die periode (3 oktober om precies te zijn) zag ik in Berlijn plotsklaps een gigantische duiker en een iets “kleinere” pop, zijn nichtje, voor de Brandenburger Tor in elkaars armen vallen. Waar twintig jaar voordien mensen vol ongeloof en euforie stonden te springen omdat de muur neerviel, daar stond ik nu aan de grond genageld door de magie die het theater op de Pariser Platz door de gigantische mensenmassa verspreidde. In het volgende (mooie en professionele) filmpje kan je zelf ervaren hoe de duiker stilletjes ontwaakt, door de stad wandelt en voor de poorten van Brandenburger Tor zijn nichtje terug kan omarmen.

Flashforward: In 2010 dartelde ik voor de allereerste keer wel een week of twee in een keuken, de reuzen-keuken, want groot gejuich: die zomer stapten de reusachtige duiker en de kleine reuzin van het Franse theatergezelschap Royal de Luxe de Antwerpse kasseien af. En ze hadden honger.

“le Scaphandrier, sa Main, et la petite Géante” – “De duiker, zijn hand en de kleine reuzin”

… kranten, journaal en de Zomer van Antwerpen creëerden samen met het gezelschap een verhaal en mysterie rond de Red Star Line, Antwerpen en de Duiker die zijn kleine nichtje in de stad komt zoeken. Elke dag werden hints doorgegeven waar de twee zouden stappen (eigenlijk moest je gewoon de massa in de binnenstad zoeken) en waar ze zouden overnachten. Mensen kwamen samen, sommige picknickten zelfs uren op voorhand in afwachting van het spektakel en bedachten op zichzelf de meest wilde verhalen achter het verhaal. Je kreeg kippenvel als je de poppen zag bewegen, de muziek hoorde en de magie die het gebeuren over je heen stuurde.

In de keuken van Royal de Luxe, heerste er misschien ook wel magie in de potten, maar was het echte spektakel voor mij  ”madame”: de chefin met als opdracht de poppenspelers veel energie te geven. Tijdens de repetitieweken ergens ver afgelegen in de Antwerpse haven was het gemoedelijk koken en leerde ik van “madam” veel Franse bistrogerechten bereiden mét de juiste Franse schwung en attitude. Madame was fragiel gebouwd zoals alleen françaises dat kunnen zijn, had gitzwart haar en kon haar man Jacques met finesse achter de potten dirigeren. Iedere dag, zo ongeveer op hetzelfde tijdstip hield ze haar adem even in, glimlachte en riep dan…aaaaaaah, Anke, mes tomates sont arrivés!

“Quoi?” De eerste dag dacht ik dat ze de groentenlevering bedoelde. De tweede dag begreep ik dat ze naar de artiesten keek die op dat moment binnenkwamen om te eten. Ik dacht dat ze naar hun aangekleurde, bezwete gezichten van het springen en trekken aan touwen verwees. Tot ze uiteindelijk in hun knalrode kostuums in de eettent verschenen. Madame, les tomates sont arrivés!

Toen ik vandaag naar de trosjes tomaten-in-spe in mijn mini-tuin staarde, moest ik terugdenken aan madam en de poppenspelers. Eigenlijk zagen ze er niet alleen uit als tomaten, maar hingen ze er aan hun touwen ook zo bij.

Ik kijk al uit naar hun nieuwe creatie, die deze zomer naar Antwerpen komt.