1) Anke had… met de krant De Morgen een atelierbezoek bij Pierre Marcolini gewonnen

2) Anke had… op dat moment ook les

3) Anke heeft…twee andere mensen blij gemaakt met een onverwachts chocolade-atelierbezoek

Mijn regel van 3 luidt dan: zolang de 2 anderen maar wat chocolade meebrengen.

Ik herinner me van andere chocolade-atelierbezoeken dat ik mezelf altijd voorneem om van alles te proeven. Wel kleine stukjes, maar van alles! Bij Callebaut valt dat mee: een mens kan daarna nog eten. Bij Zotter Schokoladen Manufaktur in de Steiermark (in Oostenrijk dus) is dat onmogelijk. Ooit gedroomd om zelf eens Charlie in the Chocolate Factory te kunnen zijn? Ga dan naar hun Manufaktur/theater: chocoladefonteinen, honderden soorten repen, vruchten met chocolade, drinkchocolade etc. De Oostenrijkse topper, charmant, origineel, lekker, bio, faitrade en heel de bazaar. Hup, pak uw koffers.

Maar ik waarschuw u: de kans dat u als Sjakie binnenstapt, de gouden binnenverpakking u verblindt en u als het dikke gulzige kind, groen van de misselijkheid, naar buiten stapt is groot. Want alles proeven is daar… ohhhh ik moet stoppen want ik kan er met moeite aan terugdenken.

Ik onthou vooral liever het mooie landschap, de gezonde berglucht en de koeien die mij vanuit het dal aangapen wanneer ik de 3^de soort drinkchocolade drink, die voor mijn neus voorbij zweeft en die ik zomaar in mijn warme melk te gooien heb.

Het leukste moment in chocolade-ateliers is wanneer je in de ruimte komt waar de cacaomassa gemaakt wordt: lang leve endorfines! Want de geur van cacao maakt je blij. Dat is wetenschappelijk bewezen ziet u. Het is de geur en niet het eten van chocolade dat u blij maakt. Bewezen hoor!

Maar toch zever. Want als ik chocola eet ben ik ook blij. Heel blij. Veel blijer dan wanneer ik er alleen aan mag ruiken.

Pas op, chocolade eten is iets wat je jaaaaaarenlang, moet onderhouden en trainen. Blijven proberen! Ik moet bekennen dat ik als kind niet erg selectief was. Mijn lievelingschocolade was toen pure Ritter-Sport Pfefferminz chocolade die gevuld was met een (veel te zoete) mengeling van marsepein en munt. Een beetje zoals After-Eights, maar dan veel meer chocolade in uw mond. Als er After-Eight Dinner Mint liefhebbers onder de lezers zijn: de Ritter Sport is beter. Maar toch…ik raad u aan om andere dingen in het leven te proeven. (behalve dan onderstaande foto’s van Zotter)

Hoe dan ook, mijn oma die in Duitsland woonde kocht bij elk bezoek voor ieder van ons de favoriete reep. In België was Ritter nog niet op de markt. Inderdaad: smokkelwaar. Ook al spanden onze broekjes van oma’s lekker eten…een reep Ritter gleed altijd binnen. Ik weet niet meer juist welke mijn zussen uitkozen; die zijn veel ouder (dat lezen ze sowieso niet graag) dan ik en dus moeten ze toen hopelijk een andere smaak hebben uitgekozen.

Ik ben in de loop der chocolade-jaren gelukkig veranderd. Nog steeds liefst puur, maar zonder vullingen; ik was echt heel goed op weg om met de chocolade-snobs op deze planeet mee te gaan en over decadente merknamen te discussiëren. Maar er was 1 probleem…zoals nogal vaak in mijn verhalen.

Het probleem was namelijk, dat ik “die 85% chocolade” echt niet binnenkreeg. En dan ben je geen echte snob. U-uuuh, dan mag je nog zoveel over chocolade weten; het blijft alledaags zonder die 85% zuiver cacaogehalte.

Maar… dat was voor mij nu juist de chocolade voor voedingsdeskundigen en mensen met suikerhaat. Zoiets kon je toch onmogelijk naar binnen werken om van te genieten; dat is chocolade eten om toch maar te kunnen zeggen dat je ook chocolade eet.

85% was gelijk aan BRRRR-bitter, en ja, ik bleef wel degelijk proberen. Tot overmaat van ramp hadden ze mij bij Zotter eens goed liggen gehad door een aantrekkelijke chocoladefontein voor mijn neus te laten opspringen en een proeflepel in de hand te duwen. Volgens mij heeft mijn gezicht een half uur in kramp gestaan. Pure cacao is walgelijk. En na een half uur in shock te wijn geweest…klinkt 85% als een percentage dat veel te dicht in de buurt van 100. Ben ik duidelijk genoeg?

… Tot Pierre Marcolini in mijn leven kwam. De chocolade; niet de vent. “Fleur de cacao” van de carré² chocolat-collectie. Bonen van rond de evenaar: zowel uit Ghana (zogezegd rebels van smaak) als uit Cuba (subtiel van smaak). Op de site staat “u moet het proeven om te weten wat het met uw smaakpapillen doet”. Ok, aan de mierzoete en niet echt bescheiden verwoordingen moeten zijn site-ontwikkelaars nog wat sleutelen. Die staan in schril contrast met de intens, subtiele, lekkere, interessante…en ergens ook heel eerlijke smaak die je in je mond ervaart. “Pure origine” staat op de verpakking; in het vertalen van een bittere grondstof naar een zo min mogelijk gemanipuleerde en toch zo lekker eindresultaat… diep respect. Zowel van mijn tong als mijn brein.

Wow, wacht eens…lees ik dat nu goed? Aaaaaaaaaaaaaaargh, ik ben een chocolade-snob geworden!

“Pierre…what have you done to me!?”