En wel met de trein, nah! Het probleem van aantrekkelijk en tegelijkertijd underdog-vervoersmiddel (lees vorige post) is daarmee opgelost, want de NMBS werkt zelf aan haar imago. Dan moet ik mij daar al geen zorgen over maken en kan me volop concentreren op Brussel, waar obers uit het tijdperk van de Galliërs zich in zwart kostuum vermommen, waar de moderne druïde toverdranken onder de naam Faro, Lambik en Geuze brouwt, waar koppen tussen een boterham worden geperst en waar stinkkaas de hemel is. Inderdaad, Anke zat in A la mort subite - op het einde van de koningsgalerij; de Warmoesberg dus.
Een lekker frisse Faro voor mijn neus, een boterham met preskop en mosterd en een café met een rijke geschiedenis! Dat laatste merk je van zodra je het interieur ziet. Maar aangezien ik geen flauw benul had wat het verhaal achter het succes was, interpreteer ik het café voorlopig als de Belgische versie van een Weens koffiehuis. Het interieur stamt uit dezelfde tijd als de hoogdagen van de koffiehuizen, (inderdaad, ik bedoel einde 1800 voor Wenen en begin 1900 voor Brussel) en Jacques Brel geeft me peinzend vanuit zijn kadertje een flauw vermoeden dat hier later ook veel artiesten en beroemdheden uit Brussel hun inspiratie kwamen opdoen.
Net zoals in Wenen heb ik de indruk dat iedere bezoeker gerust een hele dag kan blijven zitten, gapen en dagdromen, filosoferen en converseren, af en toe eens sippen en in de plaats van een stuk Sachertorte of een elegante Schnitzel (naar eeuwenoud recept)…bestel je hier een boterham met preskop, ene met kipkap, pottekeis (lees:platte kaas) of tartine 1900 (half met platte en half met Brusselse kaas).
Het verschil zit hem in de drank en in de bediening. Waar de obers in Wenen met een licht verwijfde elegantie en geoefende-arrogantie tussen de tafeltjes rondhuppelen, daar kwakt onze Obelix iets minder sierlijk de mosterdpot op tafel. Maar wel met een mopje, goed humeur en een even spannend zwart giléke. Je voelt dat er een speciale sfeer hangt, maar net niet je vinger op kan leggen: is het…mag ik dat woord gebruiken…authenticiteit? Iets zachts tussen al die bankgebouwen en dat regeringsgedoe? Ook al is het ondertussen misschien wel enorm populair bij artiesten, politici, hippe lui zoals ik en politici… het is charmant, in wat je ziet en hoort, namelijk het meertalige geroezemoes.
Ik zou nu kunnen zeggen dat ik een visioen kreeg en het verleden voor mijn neus zag afspelen. Maar ik heb het verhaal achter het cafe gewoon later opgezocht. Omstreeks die ene eeuwwisseling dus, waren er onder het cliënteel van de “Cour Royale” (zo heette A la mort subite toen nog) veel vaste klanten van de Nationale Bank. Die bank had wel veel klanten, maar blijkbaar heel weinig loketten. De wachtenden gingen semi-noodgedwongen naar het dichtstbijzijnde cafe en speelden er “pitjesbak”. Dat heeft blijkbaar ook een officiële naam (dobbelspel 421), maar pitjesbak is pitjesbak. Niet zeveren.
De verliezer van dit spel noemt men “de dode”. Wanneer ze dit spel in een snelle, korte slag speelden, dus bijvoorbeeld wanneer ze bijna op de bank moesten verschijnen, dan was de verliezer het ongelukkige slachtoffer van “la mort subite”. Het cafe werd omgedoopt in A la mort subite en de huisgeuze (bier) idem dito. Ondertussen zit het aan de 4de generatie en is het oorspronkelijke interieur beschermd.
Wat leer ik nu uit deze geschiednis? Ik heb de trouwe lezer tenslotte ook B-type-waarheden beloofd. Wel, ik denk dat we kunnen besluiten dat in die tijd “naar de bank gaan” ongetwijfeld toch leuker moet geweest zijn dan een half uur aan de rekeninguittreksel-automaat van de ING of Dexia te staan, terwijl je beetje gegeneerd naar de gepensioneerden lacht, die achter je ongeduldig aanschuiven om plichtbewust elke week dat ene briefje af te printen. Ik ga meestal voor een boek.
Rond de eeuwwisseling, beste lezer, neem dat van mij aan, was elk excuus legitiem om urenlang op de lappen te gaan.
